خدایــــــــــا! چند وقتی ست هوای کوی تو دارم،با بغض سنگینی که هیچگاه امانم نمی دهد و قلبی که مدتهاست نمی تپد،از پشت قفس تنگ زندگانی،غرق وهم و ابهام تو را می نگرم و می بینم در نبض نگاه مهربانت کلید قفل قفس سنگی را...و آرام در تپش آرزوهای محال در ساکت این تنـــهائی،تنـــها تو را می خوانم با سکوت و تمام وجود...خـــدای من دلتنگم و این قفس پر از تنهــــائی ست،تنهـــام،تنــــــــهای تنهـــــــــا،آنقدر که با من بیگانه ام و بسیار خسته ام،خسته تر از قاصدک،پناهم بخش مرا در بستر مرگ....و آرامتر در هیاهوی زمان،تا بی نهایت های دور،در محوترین فاصله ها مرگ را می جویم!خدای من می خواهم من راجای بگذارم و از خود بروم،تا ابد،تا پشت حصارتیره و تار تنـــــهائی ام،التماست می کنم فرشته ی مرگ را بگو تا مرا از حبس برهاند و... دست مهربان مرگ همراهی کند...که دیگر از این همه تنگنائی به تنگ امده ام،از تنگنای تنهائی قفس سنگی تنگ،نمی خواهم این زندگانی را نمی خواهم خــــــــــدا.

به قول یکی وایسا دنیا...وایسا دنیا من می خوام پیاده شم ولی کاش رسم چرخ فلک اینطوری بود که هر کی هرجا خسته شد پیاده می شد اون موقع من اولین نفر بودم که...خدایا صدامو می شنوی به خدا خسته م خسته تر از قاصدک پناهم بخش تنها در بستر مرگ............

بی ربط:کم قطرترین کتاب منتشر شد"آنچه آقایان در مورد خانومها می دانند"