...باز من ماندم و یک دنیا تنهــــائی،مابین واپسین لحظه های بودن تا اوج ویرانه های خستگی سخت دلتنگـــــم! تنهـــــایم و در انزوای بی کسی ام تنهـــائی جانی دوباره یافته،ساکت تنهـــائی ام در سیاهی محض فرو رفته و من پر از سکوتم.با نگاهی تلخ خیره به عقربه های زمانم،تیک تاک ثانیه شمار ساعت مرگ امید را مژده می دهد،ذهنم پیر،افکارم سرد و تپش قلبم هر دم کندتر می شود.سکوت انجماد زندگی بی روحم را فریاد می زند...خــدای من هیچ می دانی دلتنــگم؟چرا که می بینم فریاد خسته ی سکوت را،انجماد زندگی بی روح را و همچنان هستم تنهـــــای تنــــها! اینبار اشک هم با چشمانم غریب است...پس این عادلانه ست که تو هم نباشی؟! اکنون که پای اندیشه ها سست گشته و کاخ آرزو فرو می ریزد،من در انتهای بی تنهایت ها پی می روم و می گذرم از واپسین بودن ها تا جائی بیابم پر از نبودنها،تهی از غم و ماتم ها،و دور از همه ی آدمها...جائی که تنـــــها وجود تو را با تمام وجود حس کنم...گوئی اینجا هیچ کس نمی بیند تنــــهائی ام را جز تو ای مهربان خـــــــدایم!!!
حالم از همه آدما بهم می خوره حتی از خودم خدایا چرا آدما اینقدر بدن هر کی فقط خودشو می بینه همین. کاش یه کم از مهربونیت تو وجود اینا بود!خدایا دوستت دارم چون مهربونی،تازه مثل اینا یه طرفه به قاضی نمی ری،تنهائیمو درک می کنی،حواست به همه هست،با اینکه هیچ کس نفهمید غمم چیه دلیل تنهائی م چیه تو گفتی که می فهمی،اینا باور ندارن تنهام فک می کنن کشکی می گم اما تو که می دونی چرا تنهام و چقد تنهام پس همین کافیه دیگه...خدایا کی منو می بری پیش خودت؟دلم واست تنگ شده نمی خوام بازم از این بودن رنج ببرم اونم که حالا دیگه تنها نیست شنیدم یکی...ولش کن بزار خوش باشه خدا جون به خاطر اون نیستا می دونی که خسته م نه از اون از همه از زخم زبونای...دلم می خواد برم بالای کوه و فریاد بزنم خــــــــــــــــــــــــــــدا نجاتم بده،خـــــــــــــــــدا

حوصله ی هیچیو ندارم...